Od entuzjazmu do frustracji, czyli powrót do przyszłości – TADy w erze cyfrowej

  • Data: 15-16 listopada 2019
  • Miejsce: Warszawa
  • Cena: 1990 zł (cena przy wpłacie do 30.06.2019 r. - 1790 zł)

Wykładowca:

  • Dr Björn Ludwig

    Dr Björn Ludwig prowadzi prywatny gabinet ortodontyczny w Traben-Trarbach w Niemczech.
    Jest nauczycielem akademickim i badaczem w Zakładzie Ortodoncji Uniwersytetu Kraju Saary w Homburgu. Jego zainteresowania badawcze dotyczą zakotwienia szkieletowego oraz obrazowania 3D. Opublikował ponad 100 artykułów na tematy kliniczne i badawcze w pismach recenzowanych i jest redaktorem trzech podręczników. Jest redaktorem naczelnym czasopisma „Kieferorthopädie” (Ortodoncja) wydawanego przez Quintessenz i członkiem rady redakcyjnej pisma „Journal of Clinical Orthodontics”. Jest czynnym członkiem Angle Society of Europe oraz członkiem Zarządu German Board of Orthodontics. Jest obecnym Prezesem European Begg Society.

Tematyka:

  • Miejsca wprowadzania
  • Dobór TADów
  • Techniki wprowadzania – 2D a 3D – konwencjonalne a cyfrowe
  • Czynniki ryzyka
  • Wskaźniki powodzenia (utrzymania stabilności) TADów
  • Zamykanie luk
  • Szybka ekspansja podniebienia
  • Leczenie wad klasy III
  • Leczenie zgryzu otwartego przedniego
  • Ortodoncja wspomagana chirurgicznie
  • Finishing
  • Retencja i stabilność

 

Dodatkowe informacje:

TADy (tymczasowe aparaty kotwiące) znalazły się w ostatnim dziesięcioleciu w centrum uwagi. Rzecz zaczęła się w latach 90tych, a w ciągu ostatnich 15 lat stała się istotnym elementem leczenia. Lekarze z entuzjazmem odnosili się do możliwości ominięcia trzeciej zasady dynamiki Newtona. Obecnie, po z górą dziesięciu latach, ogarnęła ich frustracja wynikająca z częstej utraty stabilności śrub oraz niepowodzeń w zakresie biomechaniki. Wyrostek zębodołowy wciąż pozostaje preferowaną lokalizacją dla mini-śrub. Niestety, z powodu różnic w strukturze kości oraz ryzyka styczności śruby z korzeniem, implanty wprowadzone do wyrostka, zwłaszcza międzykorzeniowo, wykazują wskaźniki stabilności, które nadal wymagają poprawienia. Inne miejsca, jak przednia część podniebienia w przypadku mini-śrub i implantów oraz okolica bródkowa w przypadku mini-płytek, zapewniają znacznie lepsze warunki wprowadzania TADów, gdyż charakteryzują się większą ilością i lepszą jakością dostępnej tkanki kostnej. Implanty wyposażone w zróżnicowane filary i łączniki pozwalają na konstruowanie wszechstronnych i kosztowo efektywnych aparatów do wielu zastosowań ortodontycznych. Wykorzystywanie TADów w przedniej części podniebienia i okolicy bródkowej wyklucza groźbę uszkodzenia korzenia oraz lokalizuje implanty poza szlakiem przemieszczania zębów.
Niniejszy wykład obejmie również przegląd aktualnej literatury, najnowszych konstrukcji aparatów, najważniejszych wskazań, technik wprowadzania oraz czynników ryzyka przy wprowadzaniu śrub i leczeniu ortodontycznym. W szczególności zwrócimy uwagę na wirtualne wprowadzanie TADów na podstawie skanów wewnątrzustnych, w tym także na protokół jednoczesnego wprowadzania TADów i montażu aparatu w czasie JEDNEJ WIZYTY. Omówimy wiele różnych układów biomechanicznych montowanych aparatów. Wykład przedstawi naukowe i kliniczne poglądy na temat tego jak mini-śruby mogą stać się aparatem niezawodnym i standardowym.